![\"image\"](\"https:\/\/olga.kosek.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2015\/01\/wpid-wp-1420666279781.jpeg\" "\\"wp-1420666279781\\"")
<\/a><\/p>\nW ko\u0144cu nadszedl dzien wylotu. Biedny Alex zostal w Warszawie z kartk\u0105 szczeg\u00f3\u0142owo rozpisanego planu na najbli\u017csze trzy tygodnie. przystanek 1 – Incheon<\/strong> przystanek 2 – hotel<\/strong><\/p>\n Standardowe procedury: rejestracja, odbior pakietu startowego. BIP nr 91. Jaki rocznik – taki numer. Oby szczesliwy. Kr\u00f3tka odprawa techniczna i ceremonia otwarcia. Ta\u0144ce, \u015bpiewy,prezentacja flag. Patriotyzm sie we mnie odezwal – dumna mnie rozpiera na widok polskiej flagi. Po flagach by\u0142o du\u017co pogadanek. Po zakonczeniu ceremonii – udalismy sie na kolacje. Z radoscia odkrylam, ze zarcie jest znosne i nie bede musiala czterech dni zyc na suplach. Dzien zakonczyl sie ogloszeniem list startowych. Startuje 7. Zaraz po mnie znalazla sie Emir, z kt\u00f3r\u0105 mieszkam. Ciesze sie, bo to oznacza wspolne sniadanie, ten sam autobus (6:50, fuck!) oraz to, \u017ce po jej starcie mozemy przez kilka godzin odetchnac obserwujac pozostale zawodniczki. Obie liczymy na polfinaly. Czas pokaze…<\/p>\n przystanek 3 – Cheongsong, zawody<\/strong><\/p>\n Mecze wygrywa sie w szatni, zawody w strefie. Ja swoje w tej strefie przer\u017cn\u0119\u0142am. Najpierw nie moglam sie skupic. Pozniej okazalo sie, ze zapomnialam notatnika i nie mam gdzie narysowac szkic drogi. Podczas obserwacji urwal mi sie pasek od lornetki, w strefie zapomnialam prawie cal\u0105 drog\u0119, a przed wyjsciem pad\u0142a mi psycha. Zamiast myslec o wspinaniu – balam sie. Ja wiem, ze cz\u0142owiek zmeczony gorzej znosi stres. Ja wiem, ze jetlag, ze slabo spalam, mimo usilnych staran, ze nie mam lozka tylko cienki materac na podgrzewanej podlodze (temperatura jak w saunie). Ale. Zlej baletnicy…<\/a><\/p>\n
\nJa w tym czasie powalcz\u0119 o to, co zawsze – by\u0107 lepsz\u0105 ni\u017c ostatnio.<\/p>\n
\nHotel a la gleboka komuna. Sciany w tapetach, ktore kiedys byly biale, oklejone szafki, wejscie przez zaplecze kilku knajp, gdzie wali mokrym futrem (!) i starym olejem. Nocleg z 15-letnia mieszkank\u0105 Nepalu, ktora po angielsku mowi lepiej niz ruscy zawodnicy oraz z zawodniczk\u0105 Hong Kongu, ktora zd\u0105\u017cy\u0142a mnie wkuriw\u0107 w\u0142\u0105czaj\u0105c tv o 5 rano (pomijam kwestie mieszkania razem – co to za pomysl w ogole?!). Przed nami 4-godzinna podr\u00f3\u017c autokarem do Cheongsong.<\/p>\n<\/a> <\/p>\n<\/a> <\/p>\n
\nEliminacje. Wychodze. Skupiam sie na drodze (lepiej pozno niz wcale). Pierwsze dwa ruchy sztywne i…poszlo. Zaczynam isc jak trzeba: plynnie, precyzyjnie, jak na siebie – dosc szybko. Na luzie koncze mniej przewieszony panel, wchodze w wieksza przewieche: pierwszy chwyt, wpinka i daleki ruch w lewo. I nagle cos sie rozstroilo. Nogi juz nie stoja, slabo sie trzymam. W koncu siegam do chwytu i…
\n…przypomnialam sobie kandersteg, 5 lat temu. I to uczucie, tuz przed moim fantastycznym, kilkumetrowym locie w lodzie. Kiedy wiesz, ze dziaba jest chuj…wo wbita, a mimo to wierzysz, ze gdy wyciagniesz druga – jakims cudem utrzymasz…
\n…jestem bardziej niz pewna, ze w tej pozycji bedac nie utrzymam bujniecia. Mimo to zabieram dziabe z poprzedniego chwytu. Wszystko dzieje sie dokladnie tak, jak powinno, obraca mnie w lewo, lewa reka puszcza, nomic pikuje w dol, a ja za nim.
\nNawet sie nie zmeczylam. Mialam ok 1,5min jeszcze. I nic. Idiotyzm, czysty idiotyzm.
\nW duchu wymyslam sobie od najgorszych przez nast\u0119pnych kilka godzin obserwujac dalszy przebieg eliminacji. Wchodze do polfinalu z poczuciem, ze nie powinnam byla. Ale. Eliminacj niewazne, wazne co dalej – nowe rozdanie, nowe mo\u017cliwo\u015bci! Jakze sie mylilam…<\/p>\n